İş ortasında bir mola gerekti, arkadaşınla buluşacaksın, ya da sadece tek başına bir saat oturup bir şey okumak istiyorsun — Hacılar'da kahve aramak teorik olarak basit, pratikte değil. Çünkü Hacılar ilçesinde aktif 6 kadar kafe var ve her biri kendi kafasına göre işliyor: kimi tek başına oturup laptop açmana izin verir, prizler bol, müzik sessiz; kimi kalabalık sohbete göre kurulmuş, sandalye masa arası dar, ses yüksek; kimi de hızlı alıp götürmeye odaklı, içeride oturacak yer neredeyse yok. Hangisiyle karşılaşacağını dışarıdan bilemezsin.

Bunlar tabeladan ayırt edilmez. İçeri girene, ortamı görene kadar hangi tipte olduğunu anlamazsın. Bu yüzden çoğu kahve seansı şöyle başlar: bir yere girilir, beğenilmez, çıkılır, ikinci yere geçilir. Hacılar'da bu "deneme yanılma" formatı normalleşmiş durumda — kimse seni kınamaz.

Bir başka senaryo daha var: telefonun bitmek üzere ve şarj edebileceğin bir yer arıyorsun. Hacılar'da kafeler bu konuda birbirinden farklı davranır — kimi masaya yakın prizi bilerek görünür tutar, kimi hiç koymaz. Yani önceden bilmiyorsan oturduğun masada şanssız çıkabilirsin. Çözüm masa seçerken duvar diplerine ve masa altlarına göz atmak. Bu beceri çabuk gelişir.

Hangi tempoda oturacağın çoğunlukla girdiğin kafeye bağlı, ama oturmaya uygun bir yer bulduysan masayı uzun tutmak genelde sorun sayılmaz. Tek bir kahve alıp uzun bir süre oturmak ayıp sayılmaz, kimse "tüketiminiz bitti" demez. Sevilen bir kafe varsa bu zihniyet oranın normali haline gelir — kalabalık saatte masa aramak zorlaşır, erken giden kafayı yer, geç giden kapıya bakar.